Η φανέλα του στρατιώτη

Της συνεργάτιδας μας  Φωτεινής Γεργατσούλη-Σταματιάδη.

1940-manesΣκέπτομαι πως τέτοιες μέρες, τις επετείου του ’40, θα υπάρχουν ίσως ακόμα στη ζωή, γεροντάκια, μανάδες και πονεμένοι πατεράδες, αδερφές και αδερφοί, παιδιά που έχασαν τον στρατιώτη τους σε κάποια πλαγιά του Γράμμου και της Πίνδου.

Στο ένδοξο 40!

Απόψε, ο λογισμός τους θα τους γεμίσει θλίψη αλλά και  υπερηφάνεια
για ΕΚΕΙΝΟΝ που ποτε δεν γύρισε!
για ΕΚΕΙΝΟΝ, που κάποιοι τον έθαψαν χωρίς παπά,  μονάχο στην παγωμένη ερημιά.

Αφιερώνω και πάλι ένα ποίημα μου στον άγνωστο αυτό Πολεμιστή και στη Μάνα του.

Έπλεκα, μόνο έπλεκα, φανέλες που μπορούσα,
μες του πολέμου τις νυχτιές όπου πολύ πονούσα.
Να στείλω εις το Μέτωπο σε κάποια παλληκάρια,
που πολεμούσαν τον εχθρό στις μάχες σαν λιοντάρια. 
Το σπίτι μου; Σε μια πλαγιά χωριού κοντά στο δάσος,
κοντά στου Γράμμου το βουνό, που ίσως κι εμένα ο Νάσος.

Ο γιος μου, ο μοναχογιός, κι εκείνος πολεμούσε,
μέσα στο κρύο στο χιονιά, θάνατο αψηφούσε.
Εκατοντάδες τα παιδιά, άνδρες, αδέρφια, όλοι,
κίνδυνο δε λογάριαζαν, και του εχθρού το βόλι.
Σε γέφυρες σε ποταμούς και σε πολυβολεία. 
για της Ελλάδας τη τιμή έγινουτο θυσί.,

Κι εγώ, σα μάνα καθενός, σα μάνα στρατιώτη,
ζεστές φανέλες έπλεκα, κι έπλεξα και στο γιο μου.
Και στον γιακά του κέντησα πάνω το όνομα του
να του ζεσταίνει στο βουνό την παγωμένη νιότη.

Όμως σε ποια πλαγιά, σε ποιο βουνό βρισκόταν το παιδί μου;
Με ποσά Ελληνόπουλα μαζί επολεμούσα(ν);
Μαζί με τη φανέλα του να στείλω την ευχή μου.

Κι έκανα τόσες προσευχές να μάθω ποιοι να ζούσαν,
μήνες πολλοί περάσανε φόρτωσα το μουλάρι,
στην εκκλησία του Άη Λια να πάω να προσκυνήσω,
Τον κάμπο που ‘ταν μακριά με κόπο να με πάρει,
για να γυρίσει ζωντανός, ο Νάσος, να ζητήσω.
Κι εκεί σε λίγο φθάναμε, δυό στρατιώτες βλέπω,
να θάβουν άλλους τρις  ή δυο …

… κι εκεί κοντά τους τρέχω. Τρέχω Χριστέ μου, τι να δω;
Κορμιά κομματιασμένα,
χέρια και πόδια έλειπαν, τα νιάτα είχαν σβήσει.
Αγνώριστα τα πρόσωπα, που ‘έσκυψα να φιλήσω,

Μα ξαφνικά εγνώρισα φανέλα ματωμένη,
με κεντημένο όνομα που είχα εγώ πλεγμένη.
Αη μου Λια και Παναγιά ποιο ‘ταν το τυχερό μου;
Να λάχω εκεί στην ερημιά μάνα δυστυχισμένη
σημάδι η φανέλα του πως θάβω τον υιό μου!

Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή της Φωτεινής Γεργατσούλη-Σταματιάδη

Πηγές και Αναφορές

  1. Το ποίημα δημοσιεύθηκε στη σχετική ανάρτηση της συγγραφέως στο facebook. Αναδημοσιεύεται με την άδειά της.
  2. Η Φωτογραφία από το άρθρο «Η Ελληνίδα Μάνα του ’40» (diaforetiko.gr)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s